Archive | May 2013

7.8%!

Hindi ako magaling sa mga numero. Nasa kolehiyo pa lang ako, di ko na talaga hilig. Yung mga subject kong Economics, di rin ako ganun kainteresado. Di ako matatas sa usapang pera dahil wala naman ako nun in the first place.

Pero hindi mo kailangan maging magaling sa ekonomika o sa numero para malaman mo kung umuunlad ang bansa o hindi.

Kahapon lang, nakabandera sa mga pahayagan sa radyo, telebisyon, internet, at diyaryo ang pinakamalaking paglobo ng ekonomiya ng bansa, na umabot na nga di umano sa 7.8% na pinakamalaki sa ating rehiyon. Nakakagulat para sa iilan pero hindi na ito bago, sa unang kwarto pa lang ng 2013 ay pumapalo na diumano ang ekonomiya natin. Maraming nagsasabi ng kung anu anong dahilan nito tulad ng improved government efficiency at increased foreign investments at kung anu anong hulabaloo, yung iba naman sabi dahil daw masyado tayong gumastos noong eleksyon.

Pero hindi naman issue dito ang 7.8%. Nagpipista ang mga nasa Makati at Bonifacio Global City (na may ironic na pangalan) dahil umuunlad ang ekonomiya, pero yung mga kapitbahay nilang mahihirap na obrero, minimum wage earners, magsasaka, at kahit mga payak na mamamayan, hindi naman ramdam ang pagunlad.

Habang nagiinternet ako kagabi, napasadahan ko yung status ni Pau Sarigumba, University Student Councilor dito sa campus kung saan ako nagtatrabaho. Sabi niya “Dear 1%, patikim naman nyang ‘GDP rise’, ‘pagpalo ng piso kontra dolyar’, ‘investment grade credit ratings’ and all that shizz na sinasabi ng media. Masarap daw yan. Mumo na lang ata kasi ang natitira sa aming mga nasa baba.”

Totoo naman. Kung totoo man ang “trickle down effect”, sana meron man lang nagtitrickle talaga sa ibaba. Eh kaso, parang wala.

Kung tumataas ang GDP ng bansa natin sa 7.8%, ibig sabihin nito ang produksyon natin ay tumataas, mas marami ang nagiinvest mula sa labas at may mga umaangat na industriya. Pero sa totoo lang, nagpupuntahan ang mga investor sa bansa dahil tumataas ang minimum wage sa ibang bansa tulad ng China, at nagkakarambola ang pulitika sa ibang bansa tulad ng Vietnam at Malaysia.

Kung ganon, ang hirap basahin ng pag unlad na itinatatak sa pahayagan ng gubyernong ito, kung ang ekonomiya naman pala natin ay nakasalalay lang din sa paghina ng ekonomiya ng iba. Isa pa, dahil tumataas ang pasahod sa China, ibig sabihin nagpupunta sila dito dahil mas mababa ang pasahod. At oras na itaas natin ang pasahod ay mag aalisan din sila.

Eh paano mo nga mararamdaman ang pag unlad, kung manggagawa ka at di naman tumataas ang pasahod sa iyo?

Isa pa, sa pagpapatalas ng pamahalaan sa sektor ng industriya at production tulad ng parts assembly at iba pa, mas nadadrive lang nito ang mga mamamayan na maging minimum wage earners dahil ito lamang din naman ang trabahong magagawa ng ganitong uri ng industriya. Kung kumikita ka ng minimum wage, at alam mo namang hindi nga ito itataas ng pamahalaan, paano ka uunlad?

Ah, nagets ko na. Kaya pala sa K+12, talagang idadrive kang magaral ng mga technical vocational courses. Para meron silang patuloy na panggatong sa ginawa nilang sistema.

Isa pa, kung lumalakas ang piso laban sa dolyar, dapat nagmumura din ang mga batayang pangangailangan na inaangkat natin mula sa ibang bansa. Eh ang nangyayari pa nga, puro pagtataas ng presyo.

So saan ba talaga nagbabara ang tinatawag nilang pag unlad?

Tumataas ang produksyon at eksportasyon, ibig sabihin lumalaki ang kita, pero di tumataas angs sahod ng mga manggagawa. Saan napupunta ang dagdag na kita? Sa kapitalista.
Mas mura ang langis dahil mas malakas ang piso, pero overpriced naman ang presyo ng krudo sa mga gasolinahan. Saan napupunta ang dagdag kita? Sa kapitalista.

Tapos, ipapamandera ng pamahalaan ang 7.8% increase, na masarap para sa mga kapitalista, pero mumo lang ang bumabagsak sa atin.

Ang pag unlad naman kasi, hindi nasusukat sa numerong buhat ng mga negosyo o industriya. Sa payak na mamamayan, ang pag unlad, ay yung kapanatagan na mayroon kang makakain sa paglipas ng isang araw dahil may trabaho ka na may nakabubuhay na sweldo, may abot kayang bilihin, at may oportunidad para sa lahat.


 

Di tayo friends ng lahat.

Noong nakaraang taon pa nagsimula ang girian ng China at Pilipinas dahil sa girian sa Scarborough shoal. Matapos ang mahabang panahon ng “konting” pananahimik sa  South China Sea* ay nagkagirian matapos na magkaroon ng stand off ang Philippine Navy at armada ng Chinese Navy na siyang naroon din naman sa lugar. Huhulihin dapat ng PN ang mga nangingisdang chinese sa shoal pero nang huhulihin na nila ang mga ito ay siya namang dating ng Navy ships ng China. Atras tayo kase eto lang yung barko natin dun. Eh eto yung kanila.

Alam naman na siguro ng mundo ang nangyayaring painitan ng ulo sa South China Sea. At ngayon nga, mas lumalala pa dahil nakisawsaw pa ang Taiwan.

Noong nakaraang linggo lang, nabaril/binaril ng mga tauhan ng Philippine Coast Guard ang mga mangingisdang Taiwanese matapos silang tangkain na banggain. Illegal na nangingisda sa nasabing lugar ang mga Taiwanese, pero sabi nila Taiwanese territory daw yun. Ang weird lang kasi sa Balintang Channel naganap yung nasabing kumprontasyon (na sinasabi nilang Taiwanese territory). Kayo na nga ang humusga:

So may Taiwanese territory pala sa pagitan ng Batanes at Cagayan. So yung continuity natin mula sa north, bale Taiwan-Batanes-Taiwan-Cagayan. Hindi ko na talaga maintindihan ang henerasyon ngayon.

Pero sige, moving on.

Kung babalikan pa natin ilang buwan pa lang ang nakakaraan eh daan daang Pilipino naman ang pinagpapatay sa Lahad Datu dahil sa isang forced occupation na iniutos ng sultan ng Sulu. Sa halip na irepatriate, pinatay na lang nila at ikinulong yung mga nahuling Pilipino. Pinalayas pa yung mga refugees sa iba’t ibang Kampung at Tanjung sa Malaysia dahil sa nangyari. Siyempre binalasubas ni Noynoy si Sultan Kiram at hindi pinakinggan yung mga concerns niya kahit pa sinasabi niyang standing ang claim ng Pilipinas sa Sabah. Siyempre, gusto niya forever silang friends, kahit di niya alam na posibleng pinagpapatay lang yung mga Pilipino sa Sabah para mareelect yung friend niya.

Doon ngayon iikot yung tanong. Bakit nga ba kasi tayo maraming kaaway ngayon?

Di ko tuloy maiwasang alalahanin yung mga panahong elementary pa ako. Typical ang school ko nun at kumpletos rekados; may mga honor student na feeling nila sila lang ang matalino, may mga lalamya lamya na masarap awayin dahil alam mong di sila papalag kahit agawan mo ng baon, at meron mga bullies na sa araw araw na ginawa ng Diyos eh walang ginawa kundi mag muscle flexing sa mga kaklase nilang takot sa kanila.

Tayo siguro yung pangalawa. Marami kasi tayong baon. Marami tayong teritoryo na hindi natin nababantayan, karapatan na hindi maipagtanggol, at lakas ng loob pero wala namang sandata. Kaya tayo binubully dahil masarap tayong ibully. Lalo’t alam mong hindi makakapalag.

Hindi nakakapalag kasi laging iniisip yung economic ties na masisira, yung friendship na mawawala. Economic ties na nag eexploit lang naman sa mga OFWs natin para maging biktima ng trafficking. Friendship na nagbubukas lang ng bansa natin into further access ng mga foreign companies sa natural resources i.e. mining, etc.

Darating ang panahon na lahat ng isla sa South China Sea ay nasa Tsina na, tapos para makapunta ka ng Batanes eh kailangan mo na laging mag eroplano dahil Taiwanese territory na yung dagat sa pagitan ng Batanes at Cagayan. At mauubos lahat ng tauhan ng Sultan kakapadala sa Sabah, pero masarap pa rin ang upo ng presidente dahil mahalaga eh restored ang peace. Ok naman na eh, nagpadala na kami ng diplomatic protest.

Naisip ko lang, ano kayang pakiramdam na ikaw yung nagtatrabaho sa DFA at tagadala ng diplomatic protest sa embahada ng Tsina. At yung taga tanggap naman sa embahada?

“Hey, I dropped by to deliver again a diplomatic protest from my boss. Hehe”
“Well, thanks! Kindly photocopy our response from the previous protest you’ve sent. Thanks!”
“No prob. Tara yosi!”

Kung palagi na lang image ang concern ng administrasyong ito, hindi na ko magugulat na darating ang panahon na Maynila na lang ang Pilipinas.

*South China Sea ang ginamit kong termino dahil ito ang internationally-recognized name ng nasabing anyon tubig. Hindi mapapalakas ng simpleng change of official name ang claim natin sa Spratly’s. Ang kailangan ay mabisang pamamaraang militar, legal, at diplomatiko.

Minorya pa rin tayong mga nasa internet.

So natapos na ang eleksyon. Tapos na lahat ng bla bla. Di ako nagblog kasi busy ako sa pagmomonitor. Nakakaexcite pa naman dahil first time voter ako. Ganun pala yung pakiramdam. Magkaiba yung nanunuod ka lang sa TV ng NBA, kesa yung nanunuod ka ng NBA tapos meron kang pusta. Mas malapit yung pakiramdam dun sa pangalawa.

Kaso natalo ako sa pusta eh. Sa 10 ko na binotong senador, 4 lang ang lumabas. Hindi pa nakapasok si Dick. Tinamaan agad ng impotence.

Simula pa bago magsimula ang campaign period, nakatutok na tayo sa internet para ilabas ang sarili nating mga kuru kuro. Sa sarili kong pagtatasa, alam natin kung sino yung mga ayaw nating maupo.  Siyempre, nababanggit diyan sina Nancy Binay, may blog pa nga ako tungkol sa kanya. At marami pang iba, tulad nila Jack Enrile, pailan ilan tungkol kay Cynthia Villar, at kay BAM (Bobo Ang Maniniwala).

Pero sa kabila ng lahat ng mga palitan natin ng meme, kupalan, pang aalipusta sa kulay ni Nancy Binay, at pagkarinde sa paulit ulit na pagbibigay pugay ni Grace Poe sa tatay niya, ANYARE?

Eh ayon dito sa resulta ng eleksyon, yung nakakarindeng si Grace Poe eh nangunguna sa bilangan. Yung walang karanasan at BIMPO (Batang inudyukan ng magulang sa politika<sic>) na si Nancy Binay eh pang lima. Tapos yung sinasabi nating bobo ang maniniwala, pang 7th. So marami na bang bobo? Tapos yung mga manok natin na sina Gordon, Hagedorn, Hontiveros, Casiño atbp eh wala man lang sa Top 12.

Kanina habang nasa twitter, nabasa ko yung tweet ni @MayTinaMoran (bastos kung bastos, okay?) tungkol sa malaking tanong kung may malaki bang kinalaman ang Social Media sa pag-shape ng boto ngayong halalan. Direkta ang sagot niya.

Tayo tayo nga lang din naman.

Ayon sa Social Media Tracker ng ABS-CBN, number 1 si Nancy Binay sa pinag uusapan sa internet. Number 12 naman si Casiño. Pero ang ginagawa lang naman ng Social Media Tracker ay binibilang niya lang kung ilang beses lalabas sa twitter ang pangalan nila. Hindi naman sinasabi kung mabuti o hindi ang impormasyong yun o ikakasira nila.

Kung totoo man na nakatulong ang social media kay Nancy Binay para maluklok siya sa pwesto dahil madalas siyang nababanggit, regardless kung pangungupal sa kanya o hindi, ibig sabihin ba nito eh nakalugmok pa rin tayo sa sakit ng name recall?

O baka naman totoo ang sinasabi na The Filipino Internet Community is the Minority.

Naalala ko si Obama noong 2008. Instrumental sa pagkapanalo niya ang social media campaign. Mas higit na dinala sa internet at social media ang debate nila ni John McCain. Ganoon din nung 2010 laban naman kay Mitt Romney. May sarili pang social media team si Obama.

Pero sa Pilipinas, mukha ngang nananatili tayong minorya. Wala pang social media vote. Karamihan ng mamamayan ay hindi pa rin sa internet dumedepende pagdating sa impormasyon at pagkikilatis kung sinong dapat nilang iboto. Baka hindi pa ngayon siguro. Malay natin sa 2016, pag mas maraming bagong henerasyon ang papasok sa eksena ng eleksyon.

Ang ibig sabihin lang niyan, hindi pa rin tayo magkaqualify bilang isang fundamental political force. At mas malaki pa rin ang posibilidad ng atake sa ating internet freedom dahil karamihan naman sa mga naluklok eh walang pakialam kung ipatupad ang Anti Cybercrime Law. Yung iba ngang nanalo, pabor pa. Si Teddy Casiño nagfile ng petition laban sa cybercrime law, pero hindi natin siya nailuklok.

Sa huli, kailangan siguro muna nating tanggapin sa ngayon na palawak man ng palawak ang populasyong may access sa internet, hindi pa rin nila ito sineseryeso bilang isang knowledge and information source. Maraming tao ang may internet pero ginagawa lang nilang panooran ng fliptop, downloadan ng movies, laruan ng candy crush. Pero pagdating sa pagkikilatis ng mga kandidato, hindi pa rin ganoon tayo kabisa. Mas malaking challenge, mas malaking responsibilidad. Hindi na sana ganito sa 2016.

Dapat hindi na.

Google Doodle para sa Elections 2013 sa bansa.

Diyos ex Makina at kung paano mamamatay ang mga artista.

Napag usapan namin recently kung anong mangyayari sa election dahil sa PCOS na ang gagamitin. First time voter ako ngayong halalan dahil di ako nakaboto noong 2010. Busy kasi ako noon sa ibang mga bagay tulad ng pang iimpluwensya sa iba na iboto si ganito at si ganyan. Three votes are better than one, ‘ika nga.

Napagusapan namin ngayon yun PCOS. Higit sa lahat, hindi ito yung sakit na nakamamatay kundi mas para pa ngang gamot sa sakit ng electoral system ng bansa.

Ang Precint Count Optical Scanner ay, para mas simple, isang makina na magbibilang ng boto mo ayon sa iyong shinade sa balota. So kung marunong kang tumaya ng Lotto ay malamang alam mo ang tinutukoy ko. 

Image

So basically, ipapasok mo dito yung balota mo tapos bibilangin niya at aalamin kung sino ang mga binoto mo batay doon sa iyong mga shinade at itatransmit ang mga bilang sa municipal or city board of election canvassers na tinatawag. Well, lahat ng to mangyayari basta siyempre may kuryente. Di lang natin alam kung paano pag wala.

Kung meron tong nasolusyonan na bagay, unang una na dun eh hindi na kailangang magkurdon sa kalye ng mga tao at upuan ang ballot boxes habang ibinabyahe dahil electronic na ang pagtransmit ng datos patungo sa M/CBEC. At siyempre, di na kailangan tawagin isa isa ang mga binoboto mo dahil wala nang canvassing sa presinto.

On the deeper side of it, naisip ko rin na malaking solusyon ang PCOS para gamutin yung matagal nang mga nakasanayang kultura kapag eleksyon, yung name recall.

Dati kasi pag boboto ka, isusulat mo sa balota yung iboboto mo. Eh yung mga pilipino tamad, edi siyempre di naman gagawa ng listahan yang mga yan. Pagsabak tuloy sa presinto, hindi prepared. Kung sino na lang ang maalala mo eh siya na.

Pabor ito doon sa mga artista at kung sinu sinong sikat. Naisip ko tuloy, pakiramdam ko vital ang role ng name recall kaya nakapwesto si Erap (na artista) at iba pang mga artista noong mga eleksyon ng 1990s. Kasi pag nag isip ka, ang una mong maalala eh yung sikat, yung matunog ang jingle, yung may usong pelikula.

Pero ngayong 2013, medyo maiiba na ang platform ng botohan dahil lahat nakalatag na sa balota mo. Pipili ka nalang. In that way, naisasantabi yung name recall at mas nabibigyang konsiderasyon yung plataporma ng mga kandidato.

Actually, pareho kami ng iniisip ni Mon Casiple.

Siyempre malaki din yung kontribusyon ng social networking at internet sa ganito. Mas madali na kasi malaman ang plataporma ng kandidato. Mas accesible na ang impormasyon. Kaya mas malalaman mo kung sino yung wala talagang plataporma.

Sana maging gamechanger na talaga ang mga pangyayari na ito para mas mapamature ang political culture natin sa bansa. Di natin sinasabing perfect na mga instrumento ang mga ito. Siyempre ang kurapsyon ay parang peste din sa halaman, kung same na insecticide lang din ang gamit natin eh makakaadapt din yan at makakahanap ng paraan para magsurvive. Kaya dapat continuously evolving ang sistema natin sa pulitika para at least one step ahead tayo against corruption at dayaan.

At maiwasan na sana yung mga artistang wala naman plataporma at nanalo lang dahil sikat.

Lalo na to. Wag naman sana.

Brownout!

Binabasa ko kanina kung bakit brownout ang tawag sa brownout dito sa Pilipinas. Totoo naman pala na merong term na brownout sa larangan ng elektrisidad at kuryente, pero iba ang ibig sabihin nito sa kung paano natin ginagamit.

Kahapon, mahigit dalawang oras ang brownout dito sa Luzon. Meron pa ngang MOA signing dito sa opisina kaya galit na galit na nagpapaypay ang mga bisor. Inabot pa ng mahigit 45 minuto para mabuksan ang lintik na ultra high tech na generator. Sa sobrang hightech ay hindi na mabuksan ng mga low tech na retirable personnel.

photo from ABS-CBN News

Pero mas higit akong nag alala sa magaganap na eleksyon sa lunes.

Dahil hindi pa rin nalalaman ang dahilan ng nasabing pagkawala ng kuryente, siyempre hindi maiwasan ang kaba ng mga tao. Sabotahe? Practice para sa magaganap sa eleksyon? Flex of muscle ng mga kontra sa eleksyon?

Posible.

Ano ngayon ang implikasyon ng pagkawala ng kuryente kapag eleksyon? Dayaan?

Hindi naman necessarily dayaan. Kasi sa sistema na pangalawang beses pa lang tayo magsasagawa ng automated elections, sa tingin ko ay hindi pa nalalaman sa malawakang scale kung paano dadayain ang resulta ng eleksyon. Sige nga, sabihin natin na ako ang mandaraya, tapos nawalan ng kuryente. Paano ako mandaraya eh wala ngang kuryente? Nasa makina ang bilang na dapat kong doktorin, eh di rin mabuksan ang makina dahil nga, err, walang kuryente.

Pero bakit mo isasabotahe kung hindi ka naman mandaraya diba?

Well, punta muna tayo dun sa paksa ng pagsasabotahe. Nakakataka din kung papaanong 5 planta ang sabay sabay na babagsak samantalang magkakalayo sila at magkakaiba ng may ari. Naalala ko tuloy yung pelikulang The Core (2003) kung saan para maiwasan ng gubyernong Amerika na i-launch ang Project Destiny ay hinack ni Rat Finch ang network ng power plants na sumusuporta sa proyekto. Nagdrain lahat ng pinoproduce na kuryente patungo sa isang maliit na planta sa Alaska at di nailunsad ang bombang nukleyar patungong core ng earth.

Pero pelikula lang yon, at kahit pa humihina na ang magnetic field natin sa Earth ay hindi yon interes ng mga Pilipino dahil mas interesado sila sa eleksyon. Iwan na lang natin sa USGS at NASA ang mga bagay na yan.

So bakit isasabotahe kung hindi naman siguradong makapandaraya? Para masira ang integridad at tiwala ng mga tao sa eleksyon.

Kung alam mong nawalan ng kuryente habang nagbibilangan, kahit pa nakagenerator ang COMELEC at canvassing areas, hindi mo maiiwasang tubuan ng duda at haka-haka. Baka dinaya, baka may hindi nabilang, baka malaking pursyento ang di nabilang, baka yung malaking pursyento na yon eh kayang ipapanalo si #13 sa halip na si #12. Baka hindi talaga nanalo yung prinoklama, etc etc. Total distrust sa resulta.

So ang hiling lang naman natin sa DOE, DND at COMELEC ay bigyang pansin mabuti ang banta na to. Matters of national security ito. Kung noong panahon na nailalagay sa peligro ang BEIs, canvassers at iba pa dahil inaabot ng gabi ang bilangan at walang kuryente, mas lalo siguro ngayon na ang resulta eh nasa loob mismo ng makinang pinatatakbo ng kuryente. Mas tutubuan tayo ng pagdududa sa resulta, mas masisira ang integridad ng eleksyon.

Aanhin natin ang tuwid na daan kung nagkakandarapa naman tayo sa kadiliman dahil walang ilaw?

Election Fiesta 2013

Kung nababasa mo to, hindi naman siguro ito ang unang eleksyon mong natunghayan. Ayon sa naaalala ko, 1998 ang unang eleksyon kong nasaksihan. Presidential yon kung saan nanalo si Erap. Badtrip na badtrip yung nanay ko kasi si Alfredo Lim ang binoto niya pero di nanalo. Pag naaalala ko ngayon, tinatawanan ko na lang siya. Haha. May papray-over pray-over at hand over head pa ang El Shaddai et. al. sa ulo ni Jose De Venecia.

Nasaksihan ko din yung 2004, 2007 at 2010. Yung 2004, nanumpa si Gloria sa Cebu tapos nanalo VP si Noli de Castro. 2007 nandaya daw sina Team Unity sa Maguindanao. Election preparations ng 2010 nung maganap yung Maguindanao Massacre.

Nakakamanhid na yung gulo ng eleksyon sa Pilipinas. Ineexpect ko na magiging game changer yung mga PCOS machines noong 2010, na magkakaroon tayo ng mas mature na banggaan sa pulitika, na mas mauunderscore yung plataporma kesa sa porma. Pero 2013 na, eh nakakakita pa rin ako ng mga ganito:

Kung bakit nila kailangan magtanggal ng t-shirt sa entablado habang nakikipagsayaw sa mga babaeng nakamaong na panty ay nilampasan na ang greater understanding ko ng human race. Iboboto ba natin sila batay sa kung ilan ang bilbil nila? Batay sa kung may chest hair sila? Di ko alam.

Sa local at national politics, tuluy tuloy lang ang sirko. Alam kong hindi ito naiiba sa mga kaganapan sa ibang bansa, tulad sa Amerika. Kaliwa’t kanan din ang banatan ng mga partido doon. Pero ang pinakamalala ko na yatang nakita eh kumain sa fastfood si Obama, bukod dun sa nakipagchacha si Bush.

Pero walang naghuhubad ng t-shirt.

Minsan pumapasok sa isip ko na mawawala na ba talaga ang respeto mo sa sarili para lang palakpakan, maalala, mapagkalibangan at mapagkatawanan ka ng mga tao? Kaya siguro nagkaroon ng election circus.

Sorry pero natatawa talaga ako kay Alfred Vargas dito.

Minsan tuloy naiisip ko, kung usapin ba ito ng political maturity. Feeling siguro ng mga kandidato, ang importante eh may pasabog silang image para sila maalala. Parang pag bumibili ng sabon o hotdog o kung anumang makikita sa supermarket. Kailangan sa moment na namimili ang botante ay ikaw ang maalala niya.

So ibig sabihin ba noon, hindi tayo nag iisip pag bumoboto? Ewan ko. Posible.

Dapat isa to dun sa isyu na nasosolusyonan ng automated ballot counting at PCOS eh. Sa halip kasi na isusulat mo ang ibinoboto mo tulad dati (na kung sino na lang talaga ang maalala mo eh sila na), ngayon ay inihahain ng balota ang lahat ng choices mo. Iseshade mo na lang. Dapat mas napapaisip ka. Dapat mas marami kang choices.

Well, kung hindi nasosolusyonan yun ng ganoong mga advancement sa teknolohiya eh we can simply imply na baka hindi pa nga talaga ganoon kapolitically mature ang Pilipinong botante. Or masyado lang tayong maaga mag assess.

Sa huli, nakakafrustrate lang din maisip. Sana sa 2016 may pagbabago na sa ganitong uri ng pasikatan. Nakakapagod na rin kasi. Nakakarindi ang mga motorcade na walang pinipiling oras ng pagdaan. Nakakainis na ang mga tarp na nagiging fire hazard na sa dami at nakasabit pa sa linya ng kuryente. At higit sa lahat, nakakasuya na ang utong ng mga kandidatong kailangan pa magtanggal ng kamiseta sa entablado.

Hindi sila magsasawa kung hindi tayo magsasawa sa kanila.

Be nice to Binays.

Pinaguusapan namin nung nakaraang dalawang linggo kasabay ng panonood ng Harapan 2013 (na naging Halikan Ng Pwet 2013) kung bakit nga ba hindi pumupunta ng mga debate si Nancy Binay. Siyempre naglabasan ang mga kagaguhang sagot ng mga tao, kasama na nga diyan yung bali balita na nakakuha ng Temporary Protection Order si Nancy Binay laban sa mga imbitasyon niya sa mga debate. Lakas ng tawa ko nung nalaman ko to. Kudos sa SoWhatNews.

So bakit nga ba hinahamon ng mga tao si Nancy Binay na magdebate? At bakit nga ba ayaw niya?

Si Nancy Binay, o mas tama sa pangalang Maria Lourdes Nancy Binay-Angeles ay ang panganay na anak ni Bise Presidente Jejomar Binay na mula sa masalimuot na pampulitikang pamilya sa Makati. Nagtapos siya ng Tourism sa University of the Philippines Diliman, pero sa kasaysayan ng buhay niya ay hindi siya nagkaroon ng ibang trabaho kundi bilang

  1. Executive Julalay ng nanay niya nung mayor pa ang huli sa Lungsod ng Makati
  2. Executive Julalay din ng erpats niya nung VP na ito
  3. Kung anu anong pwesto sa kung anu anong NGO

Kung maraming bumubuska kay Nancy Binay bilang isang walang karanasang BIMPO (Batang Iniudyok ng Magulang sa Politika<sic>) eh wala tayong magagawa dahil totoo naman yun. Pero marami namang mga taong may naisasagot sa debate kahit na walang masyadong karanasan bilang elected public servant, tulad nitong mamang to.

Bago natin sagutin ang tanong na nanganganak ng mas maraming tanong eh balikan muna natin ang mas malawak na accomplishment ng mga Binay sa pulitika.

Bakit nga ba nanalo si VP Binay at bakit nga ba mataas ang palo ni Nancy sa ratings (well, nung mga nakaraang buwan)?

Marami akong kakilala na nagmula sa Makati at naikukwento nila sa akin kung ano ang palakad ng mga Binay doon. Sa kanila ko nalaman kung ano itong Yellow Card na ito at kung bakit napakaimportante nito sa bawat taga Makati. Ayon sa kanila, malaki ang diskwento at madalas pa nga ay libre ang pagpapagamot nila sa mga ospital ng Makati. So kung merong nagpasimula ng Socialized Healthcare System sa bansa, si Binay siguro yon.

Kumalat ang ganitong mga kaganapan na siya namang naggatong at nagbigay baga sa pagtakbo ni Binay bilang bise presidente noong 2010. Nanalo nga siya sa ilalim ng tagline na “<yabang yabang about Makati here>. Ganito kami sa Makati, sana ganito din sa buong Pilipinas.”

Nothing wrong with Political dynasties?

Kung ano ang nangyari kay Jejomar Binay noong 2010, ito rin ang nangyayari ngayon kay Nancy Binay. Maganda ang Makati, may libreng paospital at 100,000php pag umabot ka ng 100 years old.

Pero ang tanong eh nangyari ba yung pangako na magiging ganun din ang buong Pilipinas?

Sa track record ng tatay niya eh hindi naman natin kailangan pang magbolahan. Wala pa ring socialized healthcare sa bansa bukod sa PhilHealth (na hindi naman socialized healthcare kundi parang obligatory medical insurance), sabog pa rin ang mga pabahay dahil ipinapatapon ang mga informal settlers sa mga housing na ni walang tubig o kuryente.

Sa kasalukuyan, nagkakaproblema si Nancy Binay dahil patuloy ang pagbaba niya sa ratings. Sa kabila ng patuloy na pagkakampanya sa kanya ng tatay niya. Siguro malaking bagay din na takot siya makipagdebate, tuluy tuloy ang pambubuska sa kanya sa internet at nakakapit pa rin siya sa pantalon ng erpat niya. Ang lakas pa ng loob magreklamo na nasacyberbully daw siya sa internet. Di ata narealize na public personality na siya sa pagtakbo niya bilang senador, kaya dapat maging handa siyang harapin ang diverse public opinion tungkol sa kanya.

Kapag natapos ang eleksyon, saan ba tayo pupulutin pag nanalo si Nancy Binay? Naglalagay ba tayo ng isang tao na tutuparin ang mga pangako niyang health card at libreng bitamina para sa mga bata at ina, o aasa lang din tayo sa pangako ng royal Makati family na sana maging katulad nila ang buong Pilipinas?

%d bloggers like this: