Archive | October 2013

Ang edukasyon kong negosyo.

Sembreak na ngayon ng nakararaming mga kolehiyo. Sigurado maraming mga bata ang kasalukuyang nageenjoy ng tinatamasa nilang bakasyon. Siyempre sino ba naman ang di maghahangad matapos ang mga paghihirap nila noong nakaraang semestre.

Pero speaking of paghihirap, sa susunod na linggo ay simula nanaman ng enrollment period, at siyempre synonymous sa enrollment ang pagbabayad ng matrikula na isa nanamang siyempre pahirap din, sa mga magulang, at lalo doon sa mga pamilyang palagiang pagsubok ang paghahanap ng ibabayad.

Pero ang tanong ay nasusulit ba ang ibinabayad natin sa pagpapaaral ng mga anak o kaanak natin sa kolehiyo?

Libu libong mag aaral na nakapila para sa pagkuha ng PUP College Entrance Test sa PUP Mabini Campus, Manila. (Litrato mula sa Missosology)

Di maikakaila, sa kasalukuyang panahon ang sektor ng edukasyon, sa kahit ano pa mang antas nito ay isang negosyo. Halimbawa na lamang, noong ako’y kinder, nag aral ako sa isang paaralang malapit lang sa amin. Pag aari ng kasamahan ng tatay ko sa ibang bansa. Pribadong kindergarten. Noong panahong yon, kapag medyo nakaluluwag ay ipinapasok ng mga magulang ang mga anak nila sa mga pribadong paaralan. Mas de kalidad daw kasi sa mga pribadong paaralan, at naaalagaan ang moralidad ng bata. Nung tumuntong ako ng Grade 1, ipinasok ako sa isang non-sectarian pero obviously katolikong paaralan. May rosaryo kasi kada Miyerkules. Muli, pribadong eskuwelahan. Dito na ako natuto magmura, makipagsuntukan, at grumaduate ng 4th year high school.

Nung pumasok ako sa kolehiyo, doon ko narealize na ang mahal pala ng ginagastos ng magulang ko sa edukasyon. Nakita ko kasi na nagpoprotesta ang maraming mag aaral dahil sa mga bulok na pasilidad ng pamantasan. Maliit pa ang binabayad kong matrikula noon. Nagulat ako kasi yung pasilidad ng pamantasan ko ay katulad lang din ng pasilidad namin noong highschool. Kung ganoon, saan pala napupunta ang binabayad naming matrikula sa loob ng sampung taon noon?

Sa kita. Dahil ang edukasyon ay negosyo na ngayon.

Mapa kolehiyong pribado o publiko, negosyo ang nangingibabaw na interes ng mga paaralan. Kapag ang isang institusyon ay negosyo ang iniisip, itinutuon nito ang interes nito sa pagkamal ng kita, sa halip na sa pagpapabuti ng serbisyo.

Halimbawa na lang nito ay ang pagiimplement ng Quarterm ng isang kolehiyo sa Maynila. Sa isang semestral mode na academic year, mayroong dalawang semestre na umaabot ng 5 buwan ang bawat isa at isang summer term na isang buwan. Ibig sabihin nito, sa isang taon ay dalawang beses kang magbabayad ng matrikula. Mayroong 17 linggo ang isang semestre, at optional ang summer para sa iyong mga advanced o back subjects. Pero sa sistema ng Quarterm, ang dating dalawang semestre at isang summer ay magiging apat na semestre na may tig aanim na linggo. Ibig sabihin nito, ang isang taon ng quarterm ay katumbas ng dalawang taon ng semestral. Mas mabilis ang phasing ng turo kaya’t mas marami kang maeenroll at matatapos mo ang iyong degree ng Engineering sa loob ng apat na taon (limang taon kapag sa semestral ang isang engineering course). Ipinagmamalaki pa ng nasabing pamantasan na isang paraan ito ng pagpapabuti ng kalidad ng kanilang turo, pero ang katotohanan ay isa itong kilos para kumita ng malaki. Biruin mo ba naman, sa isang taon, sa halip na dalawang beses ka lang magbabayad ng matrikula, ay gagawin nilang apat. Kumikita ang paaralan ng doble sa isang taon at mas mabilis silang nakakapagpatapos ng mga estudyante.

Di na nakakagulat tuloy kung bakit wala na sila sa Top 10 na paaralang pangInhinyerong Sibil sa Pilipinas.

Tunay pang pinatutunayan na ang sektor ng edukasyon ay ninenegosyo ng pagbili ng mga maimpluwensyang tao at pamilya ng mga paaralan. Kabilang na nga diyan ang pag ari ni Lucio Tan sa University of the East, pag ari ng mga Montinola sa Far Eastern University, at ang pinakabago ay ang pagdagdag ni Henry Sy ng National University sa kanyang koleksyon ng mga negosyo. Hindi pa kasama diyan ang pagiging public company at pagsali sa stock market ng Centro Escolar University.

Pero hindi eksklusibo sa usapin ng mga pribadong paaralan ang pagsasanegosyo. Sa mga pampublikong pamantasan, isyu na rin ang pagkokomersyalisa ng edukasyon. Maaaring itanong natin na paano at bakit?

Sa lumipas na labinlimang taon, nagiging trend sa mga pampublikong paaralan ang sunud sunod na kaltas sa badyet kada taon. Nito lamang 2010, umabot sa humigit kumulang 1.39B ang kaltas sa badyet na natanggap ng UP. Noon pang 1997, inaprubahan ng kamara ang Higher Education Modernization Act kung saan binibigyang laya ang mga pamantasang pampubliko na pumasok sa iba’t ibang uri ng agreement sa pribadong sektor upang magamit ang mga asset nito para gumawa ng kita.

Sa sunud sunod na kaltas at pagpasa ng HEMA, itinutulak ng pamahalaan ang mga pampublikong pamantasan at kolehiyo na maging independent na sa gubyerno pagdating sa usapin ng pera. Ibig sabihin, hangga’t maaari ay ang mayorya ng badyet ng mga pamantasan ay magmula sa sarili nitong kita, mula sa mga matrikula at miscellaneous fees. Dahil nageerode ang public funding ng mga pamantasan mula sa pamahalaan, mapipilitan itong magtaas ng singil sa tuition upang punan ang mga kakulangan nito sa badyet.

Nitong 2006, nagtaas ng matrikula ang UP ng di bababa sa 300%. Ang dating matrikulang 225/unit sa LB at 300/unit sa Diliman ay tumaas ng 1,500/unit. Dahil dito, mas nakararaming bata ang hindi na ninais pang tumuloy sa pagpasok sa UP dahil hindi nila abot ang matrikulang hinihingi.

Nakalulungkot lang na napakamahal mag aral sa Pilipinas pero hindi naman bumubuti ang kalidad ng turo. Ang pagnenegosyo ng pampublikong mga serbisyo tulad ng edukasyon ay parang vacuum cleaner na humihigop ng lahat ng pera natin ngunit minimal o wala tayong napapala. Nagmimistulang diploma mill na lamang ang mga pribadong paaralan at pangmayaman na lang ang mga pampubliko.

Sa huli, mamamayan din ang talo sa ginagawa ng pamahalaan at ng mga negosyante sa sektor ng edukasyon. Ang mga prominenteng paaralan ay nananatiling banal sa panlabas na paningin ngunit pinepera na ang panloob na sistema, samantalang ang mga pampublikong pamantasang dati sanang pamantasang panlahat ay nagiging banal dahil para na lamang sa mga kayang makaafford sa matrikula nito.

Sa usapin ng pagpapabuti ng kalidad ng buhay, isa lamang dito ang usapin ng edukasyon. Di pa kasali dito ang mga kontraktwalisasyon, BPO proliferation, at pangingibambansa para magtrabaho na kakaharapin ng mga graduates pagkalabas nila sa pamantasan. Sa paano matatamasa ang panlahatan at inclusive na pagbabago kung sa pag aaral pa lamang ay saklaw na ng ganitong uri ng sistema?

Walang makakasagot.

Dahil mahilig ako sa kontradiksyon, iiwan ko sa inyo ang mga katagang binitiwan ng paborito nating Pangulo at ng kanyang numero unong boy toy sa Senado:

“We allocated P23.4 billion to 112 State Universities and Colleges (SUCs) in 2011. This is 1.7 percent lower than the P23.8 billion budget for 2010. We are gradually reducing the subsidy to SUCs to push them toward becoming self-sufficient and financially independent, given their ability to raise their income and to utilize it for their programs and projects.” –President Noynoy Aquino, August 25, 2010

“I just wanted to clarify. There is no reduction in the budget of SUCs, including UP… So while it appears that on the basis of GAA and the NEP or even the GAB, there appears to be a deduction, the truth is merong increase because congressional insertions yung P2.810 billion which are not retained because these are congressional insertions. So that is the truth of the matter.” –Sen. Franklin Drilon, chairman of the Senate  Finance Committee, November 26, 2010

 

Advertisements

Ang Pagtatraydor kay Andoy.

Bata pa lang ako, paborito ko nang subject ang kasaysayan. Noong elementary ako, pinakamataas palagi ang grado ko sa Sibika at Kultura. Karamihan ng mga bata ngayon eh hindi na alam kung ano yon dahil sa Makabayan. Kapag kuhanan ng card sa klase, palagi kong ipinamamarali ang mataas grade sa Sibika. Yun ang una kong binabanggit sa nanay ko, para di niya ako pagalitan kasi mababa ako sa Math.

Ironically, hindi ako magaling sa petsa at pangalan. Minsan nalilito pa rin ako kung Marso o Abril lumapag si Magellan sa Limasawa. Basta ang alam ko lang eh 1521 yon. At kung Marso man o Abril, hindi ko alam kung 18 o 21.

Sa Sibika at Kultura ko unang nakilala si Andres Bonifacio. Para madaling maituro ang mga klase, nasanay ang mga guro natin na gumamit ng stereotypes (na sobrang mali. tsk. Pero Happy Teacher’s Day pala) sa mga tao sa kasaysayan, tulad ni Jose Rizal na dapat ay laging naka coat at kurbata, o ni Gabriela Silang na parang misis na hindi mo pwedeng under-in dahil palagi kang susunduin sa beerhouse sakay ng kabayo at may dalang itak. Si Bonifacio, nakilala ko bilang yung palaging galit na nagwawala. Sa sobrang galit niya sa mga Kastila, nagsusuot siya ng pulang pantalon para ipakita ito.

Sa kolehiyo na lang ako nagkaroon ng mas malakin oportunidad para pag aralan si Bonifacio. Side-by-side pinag aralan ko siya kasama ni Rizal. Kakaunti man ang nalaman ko (at di kasing dami ng kay Rizal, dahil kaunti din ang nagsusulat tungkol kay Bonifacio) ay sapat na para sa akin na maikonekta si Bonifacio sa mga kagananapan ngayon. Isang remarkable na obserbasyon ko ay si Bonifacio ay isa sa mga unang biktima ng pulitikal na execution. Isang persekusyon na hindi ibinigay sa kanya ng mga dayuhang mananakop, kundi ng mismong mga kapwa niya Pinoy.

Kaisa isang litrato ni Andres Bonifacio

Hindi na lang ako maglalagay ng mga petsa. Nagsimula ang lahat sa halalan sa Tejeros kung saan nahalal si Bonifacio bilang kalihim interyor ng Katipunan. Prinotesta ni Daniel Tirona ang pagkakapanalo ni Bonifacio dahil hindi dapat umano hawakan ang posisyon ng isang taong walang titulo ng abugasya. Doon nagsimulang magkainitan dahil sa bastusan, nagkatutukan ng baril, at walk out-an. Nauwi na nga ang hidwaan sa pagkakaroon ng paksyon sa loob ng Katipunan. Nanumpa si Emilio Aguinaldo bilang pangulo, na inofficiate ng isang paring Katoliko. Di nagtagal, ipinahuli ng pamahalaan ni Aguinaldo si Bonifacio.  Hinatulan ng pamahalaan ni Emilio Aguinaldo si Andres Bonifacio at Procopio Bonifacio ng sedisyon, pagtatraydor at pagtatangkang paslangin si Aguinaldo. Pinatay sila sa Maragondon Cavite.

Hanggang ngayon, sa personal kong perspektiba, hirap akong maintindihan kung bakit vinevenerate ng edukasyon at pamahalaan natin si Emilio Aguinaldo. Sa inililikhang kasaysayan ng ating pamahalaan, kinikilala si Emilio Aguinaldo bilang unang pangulo, hindi si Bonifacio. Pero kung iisipin mo, nakisakay lang naman sa kilusan ni Bonifacio si Aguinaldo, at nagmarunong hanggang maging pinuno. Kumbaga, lahat ng binuong pundasyon ni Bonifacio ay si Aguinaldo lang ang nakinabang.

Namomroblema tayo sa kasalukuyang panahon ng kurapsyon, pagiging ganid sa kapangyarihan ng mga pinuno, batuhan ng putik kapag halalan, pulitikal na pamamaslang, at mga “skeletons in the closet” ika nga ng mga pinuno natin. Nabibigyang linaw ako ng pinag ugatan ng lahat ng ito kapag binabalikan ko kung paano namatay si Bonifacio. Mud slinging ni Daniel Tirona sa halalan, kulang kulang na ebidensya at hindi conclusive na mga kaso pero may mga hatol, pagiging ganid sa kapangyarihan ni Aguinaldo, paggamit ng dahas para makamit ang mga pulitikal na interes, hidwaan sa loob ng pamahalaan, at pagtatraydor ni Aguinaldo sa sambayanan (lumaban si Aguinaldo sa mga Amerikano, pero nung maitatag ang Commonwealth sa bansa ay tumakbong pangulo nito. Natalo siya kay Manuel Quezon.)

Ang kasaysayang sinusundan ng pamahalaan natin ay iyong kasaysayang binuo ng mga Amerikano sa atin. Maiuugat ito doon sa pagkilala kay Aguinaldo bilang pangulo sa halip na si Bonifacio. Mas kinikilala na First Philippine Republic ang itinatag ni Aguinaldo, sa halip na iyong itinayong rebolusyonaryong pamahalaan ni Bonifacio. Pero hindi ko talaga ma-take at uulit ulitin ko, eh tumakbo si Aguinaldo sa pamahalaang Commonwealth, itinatag ng pamahalaang kumitil sa buhay ng maraming mahuhusay na heneral ng Katipunan (del Pilar, Sakay, etc.)

Dumadaluyong hanggang sa kasalukuyan ang hidwaan ng mga Bonifacio at Aguinaldo. Sa isang panayam ng GMA 7 sa magkabilang panig, nag iiringan pa rin sila at ramdam pa rin ang samaan ng loob. Kung iisipin mo nga naman, iba rin ang naging resulta ng mga mga ginawa ni Aguinaldo noon sa Katipunan. Sa buong kurso ng kasaysayan ng bansa at magpahanggang ngayon, nakapuwesto sa pamahalaan natin ang mga Aguinaldo:

  • Cesar Virata, punong ministro ni Marcos, grand nephew ni Aguinaldo
  • Sec. Joseph Abaya ng DOTC, apo sa tuhod
  • Former Kawit Mayor Reynaldo Aguinaldo, apo ni Emilio Jr
  • Orange Aguinaldo IV, asawa ni Bernadette Sembrano, vice Mayor ng Kawit, anak ng kapatid ni Reynaldo Aguinaldo
  • Emilio Aguinaldo V, nanalong konsehal noong 2007 ng Imus
  • Si Lito na tatay ni Emilio V, konsehal din dati ng Imus
  • Si Peter Aguinaldo Abaya na kapatid ni DOTC Sec, ang huling balita ko eh general manager ng Philippine Reclamation Authority

Pero sa mga Bonifacio, hindi ko alam kung may mga nakapuwesto sila sa pambansang pamahalaan. Ang katangi tangi lang na palaging lumilitaw para magbigay liwanag sa mga pangyayari sa buhay ni Bonifacio ay ang kanyang apo sa kapatid niyang si Procopio (na kasama niyang pinaslang sa Cavite) na si Atty. Gregorio Bonifacio. Naglecture siya dito sa UP noong nakaraang linggo. Nalaman ko lang eh tapos na.

Nagpapatuloy ang mga pangyayari ng 1897 sa kasalukuyan. Yan yung isang mahalagang aral na natutunan ko dito. Kung pinapapurihan man natin ang isang traydor, o pinababayaan ang isang bayani ay labas na sa usaping ito. Habambuhay lang tayong nafufrustrate sa isang mali na sana ay naitama noon. Pero kung naniniwala tayong may kapabilidad tayong baguhin ang siklo ng mali, ba’t hindi natin gawin ngayon diba?

Pahabol na lang, sa hinaba haba ng pananatili ng mga Aguinaldo sa puwesto, napakaraming naipangalan sa kanilang mga lugar. Aguinaldo Highway, Aguinaldo, Cavite, Emilio Aguinaldo College at marami pang iba.

Hindi ko lang alam kung matutuwa ba si Gat Andoy sa lugar na ipinangalan sa kanya.

LAST PAHABOL: Lahat ng hinanakit ko kay Aguinaldo ay kayang sumahin ng kantang ito ng RSP.

Dahil hindi hampaslupa si Asiong Aksaya.

Noong nakaraang linggo lang ay ibinaba ng COMELEC First Division ang hatol sa inihaing petisyon para i-disqualify ang mahal naming gubernador na si Jeorge ER Ejercito. Well, akala ko natapos na noong May ang drama na ito pero nagkakamali pala ako. May blog entry din ako sa dramang ito noong May 2013 elections.

Well, since 2010 ata eh sa wakas, nakapasok na sa limelight ng pagiging bida itong si ER Ejercito (ER na lang ha? for brevity). Alam naman natin siyempre na nagsimula si ER bilang kontrabida sa mga pelikula. Actually, noong nakaraang linggo lang eh napanood ko pa sa PBO ang pelikula na pinakapaborito ko ang role niya bilang kontrabida. Nakakatawa nga eh.

Nagsimula si ER Ejercito bilang alkalde ng Pagsanjan, ang bayang wala naman talagang falls. Naglingkod siya mula 2001 hanggang 2010 at naging gubernador naman mula 2010. Teka, news anchor din pala dati siya ng IBC Headliners.
At siyempre, habang gubernador siya ay artista din siya sa iba’t ibang pelikula, kasama na diyan yung biopic ni Asiong Salonga (na hindi naman tayo sigurado kung accurate) at ni Emilio Aguinaldo (siguradong hindi accurate).

ER Ejercito, and his trademark smile.

So ang gumugulantang na issue ngayon ay ang kanyang disqualification sa 2013 elections. Ako mismo, naguguluhan sa issue ng diskwalipikasyon after ng halalan. Bakit hindi kayo magdisqualify bago ang halalan para mas hindi magastos? Ewan ko ba.

Pero anyway, ang Laguna ay may mga 1,525,522 registered voters for the May 2013 elections. Sang ayon sa batas, ang isang local candidate ay maaari lamang gumastos ng tatlong piso kada botante. So kung tutuusin natin, mga 1,525,522 x 3 ay 4,576,566. Ibig sabihin, ganitong halaga lamang ang maaari niyang gastahin sa pangangampanya. Php 4,576,566. Eto yung official ruling at statement ng COMELEC.

Marami ang nagsasabi na sana hindi ito tainted ng pulitika. Alam naman ng marami na si ER ay nasa ilalim ng partidong United Nationalist Alliance o UNA, kalaban ng partido ni BS Aquino. Kung titingnan ang anggulo ng pulitika, siguradong meron dahil ang nagsampa ng kaso ng disqualification kay ER ay walang iba kundi yung kalaban niyang si Egay San Luis. Ang hindi ko lang makita ay kung paano siya dadaanin sa pulitika ng Comelec, eh yung mismong chair noon ay dating abugado ni Erap, FPJ, at consultant pa ng UNO.

Anyway, noong May 2013 din naman ay glaring ang laganap na paggastos ni ER Ejercito. Simula sa pagpapagawa ng halos walong minutong video presentation na ipinalabas pa sa ABS-CBN (nationwide telecast, di ko alam kung bakit) sa oras ng primetime, pagbibigay ng pera kaliwa’t kanan, La Laguna Festival (na hinaluan pa niya ng kembot dance moves. ugh.), at kung anu ano pang pautot. Di ko alam kung paano magkakasya ang 4.5 Million doon. Pero actually, si Egay San Luis din siguradong hindi aabot ang 4.5M sa gastusin. Biruin nyong nagpaprint pa siya ng mga polyeto para idikit sa mga pader, na nagsasabing Maralita sila at Hindi Hampaslupa. Okay.

Pero sige, kung sakali mang mapatunayan na nag-overspend nga si ER noong eleksiyon, ano ba ang mangyayari? Hindi rin naman maipupwesto si Ehay San Luis dahil, ahm, di naman talaga siya nanalo. Kung totoong si San Luis lang ang may pakana ng lahat, eh mukhang itong mamang ito ang pinakamakikinabang.

Ang Vice Governor na hindi nangampanya.

At teka nga, sino bang may sabing wala siyang interes na maging gubernador ng probinsya?

Eh ewan ko lang, kung mayroong napatunayan ang lahat ng pangyayari, yun ay

  • Hindi talaga hampaslupa si ER Ejercito, tulad ng ipinahayag niya sa debate sa UKG.
  • Ibang klaseng magtanim ng sama ng loob pala si Egay San Luis
  • Si Ramil Hernandez ang susunod na pinakamatipid na gubernador, na hindi ata gumastos noong eleksyon
  • Magulo at madrama ang halalan sa Laguna
  • Mga Lagunense nanaman ang talo.

Bago pa sumama ang loob nating lahat, magpakunswelo na lang tayo. At least ginawan niya tayo ng Music Video.

%d bloggers like this: